• ROBERTJOORE fotobureua R&M Joore

Aan tafel met Marja van Steijn

HOOFDDORP Dankbaar voor wat ze heeft bereikt op eigen kracht. Dat is Marja van Steijn, moeder van drie volwassen kinderen. Ze is schilderes en woont samen met haar hond en kat boven haar atelier in Hoofddorp. In haar leven heeft ze veel 'verliezen' en verdrietige periodes meegemaakt. Maar ondanks alle tegenslagen en littekens op haar ziel staat ze met een warm en open hart in het leven.

Op een zonnige najaarsdag ontvangt Marja ons rond het middaguur allervriendelijkst in haar atelier. Ze geeft aan het best lastig te vinden een interview te hebben. "Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Je zou een boek over mijn leven kunnen schrijven." Nadat het ijs is gebroken vertelt ze over hoe het verlies van dierbaren als rode draad door haar leven loopt.

Het leek zo mooi. Marja groeide op in een hecht gezin met vijf kinderen. Het ontroert haar ruim een halve eeuw later nog altijd enorm als ze terugdenkt aan haar vroege jeugd. 'Mijn vader was meubelmaker en mijn moeder zorgde voor het gezin." Met tranen in haar ogen:

"Mijn vader was een fijne papa en ontzettend lief, ik voelde een grote verbondenheid met hem, bijna elke avond gingen we papa opwachten als hij terug kwam van het werken, maar op een dag kwam hij niet. We bleven maar op hem staan wachten en uiteindelijk liepen we terug naar huis waar om 7 uur de deurbel ging. Het was de priester die slecht nieuws kwam brengen. Mijn vader had een ernstig ongeluk gehad en lag in het ziekenhuis. Dat was op een maandagavond. De dagen erna ging ik gewoon naar school maar op woensdag toen ik naar huis liep was er niemand thuis. Ik was radeloos… Ik was pas zes jaar oud. Het bleek dat hij was overleden en dat iedereen verderop bij mijn oma zat te huilen, ze waren mij gewoon vergeten. 40 jaar oud was mijn vader toen hij stierf en ik heb hem nooit meer gezien. Ik mocht ook niet mee naar de begrafenis en kon dus geen afscheid nemen. Mijn oudere broer en zus wel, wat me extra verdrietig maakte.

EEN HEEL GEZIN "Vanaf toen wilde ik maar een ding en dat was dat mijn moeder stopte met huilen. Ik vond dat ik voor haar moest zorgen. Ik weet nu dat als je een vader verliest, ook gelijk een moeder verliest. Ik probeerde het mijn moeder naar de zin te maken en haar overal mee te helpen. Mijn eigen verdriet stopte ik weg. Toen ik tien jaar was, kreeg mijn moeder een nieuwe relatie. Arie aanvaarde mijn moeder met vijf kinderen, waar ik veel bewondering voor had. Hij was zeeman en speelde accordeon. Het was ineens weer gezellig thuis met hem erbij en we konden weer lachen. Superblij was ik, toen op mijn twaalfde mijn zusje Cora geboren werd. Eindelijk waren we weer een heel gezin!"

Maar het nieuwe gezinsgeluk duurde niet zo lang. Arie had zware astma en was steeds vaker benauwd en ziek. Soms kreeg hij uit het niets een aanval van benauwdheid en ging dan hallucineren. "Het was enorm beangstigend. Hij liep dan ook helemaal blauw aan. Uiteindelijk lag hij soms maandenlang en vaak aan het zuurstof in het Zee-Hospicium om te herstellen. Ondertussen was mijn moeder thuis met een baby van amper een jaar oud. Ik hielp mijn moeder weer zo goed als ik kon en ging ook halve dagen in de huishouding werken. Vaak reisde ik alleen met de bus naar het Hospicium in Katwijk aan zee om mijn moeder te ontlasten. Ondertussen voelde ik me erg eenzaam, soms mocht ik niet eens bij Arie komen omdat het slecht met hem ging en dan was mijn reis voor niets geweest. Wij hebben hem amper vijf jaar bij ons gehad want hij overleed toen ik 15 jaar was en hij was, net als mijn eigen vader, pas 40 jaar. Een enorme klap! Weer was er groot verdriet thuis. Het verlies deed me zo pijn en ik werd depressief. Ik was nog jong maar zag het leven niet meer zitten en weigerde te eten."

AU-PAIR "Een maatschappelijk werkster heeft toen samen met mijn moeder besloten dat ik naar een opvanghuis zou gaan voor getraumatiseerde meisjes. Daarna kwam ik als au-pair in een artsengezin terecht. Ik maakte al snel deel uit van het gezin en had het er enorm naar m'n zin. Ik mocht ook overal met ze mee naartoe en bloeide helemaal op. Maar het liep anders dan verwacht." (even stilte) "De vader van het gezin werd verliefd op me en probeerde me te verleiden. Ik liep met een groot geheim en ik had geen idee wat ik ermee aan moest. Uiteindelijk ben ik weggegaan. Het voelde weer als een groot verlies."

VERLIES BABY Marja was door het overlijden van haar twee vaders en door het vertrek uit het artsengezin getekend voor altijd. Net 17 jaar oud leerde ze een man kennen, raakte in verwachting en trouwde Maar weer was er verdriet. Ze was zes maanden zwanger toen ze de baby verloor na een traumatische bevalling. "Mijn kind werd na de geboorte meteen meegenomen en kreeg ik niet te zien. Zo ging dat vroeger. Steun waar ik zo maar verlangde, was er niet. Mijn huwelijk was inhoudelijk slecht, maar ik was toch nog steeds gek op mijn man. We kregen nog twee zonen. Ik wilde ze al mijn liefde geven, maar de opvoeding verliep moeilijk en ik wist soms werkelijk niet meer wat te doen. Mijn man was veel van huis weg en ik moest me alleen zien te redden. Bij elkaar blijven kon op den duur niet meer. Ik was doodongelukkig." De scheiding van de vader van haar twee zoons was de zoveelste tegenslag.

Ze kreeg weer een nieuwe relatie maar tijdens deze relatie sloeg het noodlot weer toe. Ze verloor haar oudste broer door een ski-ongeluk in Zwitserland. "Hij was daar met een groep mensen die getroffen werd door een lawine. Er waren zes doden waaronder mijn liefste broer Henry, die 39 jaar was." Ze voelde weer de radeloosheid die ze vanaf haar zesde jaar had gekend. "Het doet zo veel pijn om keer op keer weer een dierbare te verliezen. Het leek alsof verdriet en pijn me bleef achtervolgen en mijn draagkracht werd erg op de proef gesteld."

Ook die relatie hield geen stand. "Ik ben toen voor het eerst hulp gaan zoeken om mijn verdriet te verwerken."

ODE AAN BROER "Mijn broer liet een kleine erfenis achter. En omdat hij degene was geweest die me zo vaak had gestimuleerd om iets met mijn tekentalent te gaan doen, besloot ik met dat geld een begin te maken met een opleiding aan de Schildersacademie in Amsterdam . Als een ode aan mijn broer." (even stilte). "Schilderen werd mijn grote passie en gaf me kracht en nieuwe energie. Iets waar ik me aan kon vasthouden."

Ze vond nieuw geluk. En dochter Sanne werd geboren. "Een geschenk uit de hemel". Uiteindelijk liep de relatie met de vader van Sanne ook op de klippen. Door een andere kijk op de invulling van de relatie, besefte Marja op een gegeven moment dat ze ook Sanne's vader, haar grote liefde, zou verliezen. "Ik stond anders in onze relatie en dat gaf veel spanning en ik verloor mezelf hierin. Met pijn in mijn hart verliet ik hem na 20 jaar. Mijn eigenwaarde was inmiddels gedaald tot het nulpunt. En ik zag toen in dat ik vanaf mijn zesde eigenlijk alleen aan het overleven was geweest."

WAARDERING Langzaam krabbelde Marja met hulp uit het diepe dal. "Ik heb leren te kijken naar wat ik wel heb en kan daar nu heel dankbaar voor zijn. Ik heb een lieve zus Cora die er altijd voor me is, een prachtige dochter en twee zonen en veel lieve mensen om me heen. Ik weet nu hoe belangrijk het is om waardering voor jezelf te hebben en van jezelf te houden. Pas als je dat hebt, kun je van een ander houden. Ik ben veel sterker geworden door alle verliezen. Ik merk nu ook steeds vaker dat ik op waarde geschat wordt als mens en als schilderes. Het doet me goed om gezien te worden. Na het verlies van mijn twee vaders en mijn broer kon ik nooit echt meer blij zijn, maar nu kan ik weer genieten van de mooie dingen om me heen. Ik ben ondanks alle tegenslagen gelukkig. Ik heb ook veel om blij mee te zijn. Toch kan ik me soms nog uit het niets plotseling weer eenzaam en alleen voelen. Maar ik weet, dat gaat weer voorbij."

Ook een verhaal te vertellen?

Elke twee weken schuift HCnieuws/Witte Weekblad Nieuw-Vennep bij een gezin of persoon aan tafel en eet er mee. De meest uiteenlopende onderwerpen komen ter sprake. Iedereen heeft wel een bijzonder verhaal te vertellen. Heeft u ook een bijzonder verhaal? Laat het de redactie weten en stuur een mail naar t.dijkstra@bdu.nl.