• column

    renee heijmans

Renée Heijmans: Ivoren wachters

De laatste weken bekruipt mij steeds vaker het gevoel dat Badhoevedorp te vergelijken is met het gebit van Philip Corvage. Hij is de hoofdpersoon in het boek 'Ivoren wachters' van Simon Vestdijk, een boek dat ik las voor mijn boekenlijst op de middelbare school. Ivoren wachters is een haast poëtische omschrijving van zijn vreselijk gehavende gebit, waarmee hij zelfs noten kraakt. En dat door een van zijn leraren op school treffend wordt aangeduid als een afgebrand kerkhof.

Badhoevedorp is momenteel ook te vergelijken met een ernstig verwaarloosd gebit. Allereerst werd de snelweg getrokken, als een rottende rij kiezen. De verlossing van de herrie en de stank, de euforie van 'de overkant' weer kunnen zien! Al een jaar kijken we tegen de hekken aan die als een beugel met plaatjes de voormalige snelweg omklemmen.

De volgende grondige renovatie begon in het gebied dat we ooit omschreven als een Wandelbos. Een ietwat ongeorganiseerd 'bos' met veel groene longen en water. Minstens 4 kiezen zijn eruit op dit stuk, dat nu de geweldige naam 4 armen heeft gekregen. Maar dan op zijn Frans, dat geeft meer cachet. Ondertussen ziet het er op afstand uit als een oorlogsgebied, waarvan je je niet kan voorstellen dat het ooit iets gaat worden.

Met knarsende kiezen heb ik het ANWB-terrein tegen de grond zien gaan. Ook hier weer stapels omgekapte bomen en niet eens de intentie om het voor de buitenwereld nog even aan het oog te onttrekken. Hup, eruit die rotte kiezen en dat het dorp het een hele tijd met een bloederige kaak moet doen, jammer dan.

En dan is de tandarts voor het centrum en de wijk Schuilhoeve alleen nog maar bezig om plannen te maken hoe hij het gaat doen. Want dát hij gaat trekken ligt al onomstotelijk vast in de behandelplannen, DSO's genaamd.

Vanwaar al dit pessimisme? Ik was een weekendje naar het prachtige Overijssel. En ook hier zie ik leuke authentieke dorpjes, waarvan de dorpskernen door projectontwikkelaars ruw zijn verstoord. 13 in een dozijn winkelgebieden, winkels beneden, wonen erboven, met kraak nog smaak en detonerend met de omgeving. Aan de rand van de dorpen kleine industrieterreinen doorspekt met, dat mag gezegd, af en toe fraaie nieuwbouw. Dat deed me zo aan ons dorp denken! En dan de vrees dat dit wel jaren kan gaan duren allemaal. Zodat we pas over 10, 20 of misschien wel 30 jaar weer voluit kunnen glimlachen omdat ons gebitje dan pas weer helemaal op orde is?

Wat heb ik toch een hekel aan de tandarts!