• ROBERTJOORE fotobureua R&M Joore

Aan tafel met Jacqueline van Dongen

Elke twee weken schuift Desiree van Ommen - correspondent bij HCnieuws/Witte Weekblad Nieuw-Vennep - bij een gezin aan tafel en eet er mee. De meest uiteenlopende onderwerpen komen ter sprake. Iedereen heeft een bijzonder verhaal. Deze keer Jacqueline van Dongen (42), die naast een fulltime baan bij een IT bedrijf ook haar eigen huishouden runt. Ze vertelt openhartig over de ommekeer in haar leven.

Heeft u ook een bijzonder verhaal? Laat het de redactie weten en stuur een mail naar t.dijkstra@bdu.nl.

Aan tafel Gastvrij ontvangt Jacqueline (42) ons in haar gezellige woning in Getsewoud. Een onafhankelijke vrouw met een universitaire talenstudie, een mooie carrière en die door veel landen heeft gereisd.

Toch bracht dat 'mooie plaatje' haar niet het ultieme geluk. "Ik wilde graag altijd alles onder controle hebben en was altijd aan het organiseren. Ik was altijd bezig." Maar ze neemt het leven tegenwoordig meer zoals het komt. En probeert haar agenda zo leeg mogelijk te houden en weinig te plannen. Ik wil in het hier en nu leven en dat bevalt uitstekend."

OMMEKEER Anderhalf jaar geleden kwam de grote ommekeer. "Het had iets onwerkelijks, het voelde van de een op de andere dag alsof ik uit mijn comfortzone werd gehaald. Alsof ik mezelf zag in de spiegel. Het was een soort van wakker worden." Jacqueline heeft het over een ontmoeting bij de bushalte met een man in wie ze zichzelf helemaal herkende. Het veroorzaakte een enorme onrust. Ik wist niet wat me overkwam. Had dit niet eerder zo meegemaakt, zo intens en confronterend. Ik zag door hem ineens de mooie, maar ook de schaduwkanten in mezelf. Het was net een emotionele achtbaan. Het voelde heftig. Ik begon 's nachts ineens veel te dromen en werd geconfronteerd met mijn familie, mijn jeugd, oud verdriet, angsten en emotionele blokkades. Die ontmoeting en herkenning beheersten mijn dagen. Ik was er 24 uur per dag mee bezig. Ik vond m'n leven ineens heel beperkt en ik werd me ervan bewust hoe iedereen beïnvloed wordt door zijn omgeving. Zo ook ik. Was ik echt mezelf? Leidde ik het leven dat ik graag wilde? Ik kreeg een nieuwe kijk op mezelf en de maatschappij."

LIEFDEVOL "Ik ervaarde voor het eerst onvoorwaardelijke liefde voor iemand die ik nauwelijks kende en voelde tegelijk ook voor het eerst dezelfde diepe liefde voor mezelf. Het is moeilijk te omschrijven. Een bijna hemels gevoel, een gevoel van diepe verbondenheid. Ik ging anderen om me heen ook veel liefdevoller zien plotseling. Daardoor werd het contact met mijn familie, vrienden, collega's ook anders. Intenser. Ik voerde diepe, mooie gesprekken. Dat was heel fijn. Ik besefte dat mensen die ik voorheen vervelend vond of uit de weg probeerde te gaan, misschien ook beperkt worden door hun opvoeding, vaste patronen en maatschappelijke conditioneringen."

Jacqueline merkte op school altijd al dat ze serieuzer was dan haar leeftijdsgenoten. "Ik ging overal dieper op in. Als kind bijvoorbeeld observeerde ik hoe volwassenen zich gedroegen. Wilde het leven begrijpen. Wilde weten waarom iets was zoals het was. Hoe andere mensen in het leven staan? Wat het nut van iets was." Ze vond mensen vaak hard in hun emoties en kreeg zelf te horen dat ze hoog gevoelig was. Ze had eigenlijk geen idee wat dat precies inhield. "Ik pikte al heel mijn leven stemmingen en gevoelens van anderen op en stemde daar mijn eigen gedrag onbewust op af. Ik was niet anders gewend."

DEPRESSIEF Door allerlei omstandigheden die Jacqueline meemaakte, werd ze op haar 37ste depressief. Ze kon niet meer, ze was op. Ze voelde zich een buitenstaander die niet kon meekomen in deze maatschappij, waarin maar doorgegaan werd. "Het was echt afschuwelijk. Ik voelde zoveel pijn, zoveel ellende. Ik zag de zin van alles niet meer in. Ik lag hele dagen in bed. Kon er niet meer uitkomen en had paniekaanvallen. Ik veroordeelde mezelf als 'te lief en te zwak'. Die depressie voelde als een heel zware griep die nooit meer over zou gaan. Ik kreeg goedbedoelde adviezen van mijn omgeving. Ze wisten ook niet zo goed wat ze met mij aan moesten. 'Kop op' en 'niet blijven hangen'. Het zorgde ervoor dat ik me nog eenzamer en geïsoleerder ging voelen. Het liefst wilde ik gewoon dood. Zo erg."

Ze zocht hulp en kreeg medicijnen. Maar de medicijnen namen de oorzaak niet weg. Onderdrukten alleen maar. Veel praten en rusten dat hielp haar uiteindelijk. En langzaam maar zeker vond ze de kracht in haarzelf en krabbelde ze omhoog uit het dal. "Door veel rust te nemen en te zorgen dat ik meer in balans kwam, ging het beter. Ik zag in dat ik gedurende mijn leven te weinig voor mezelf had gezorgd en naar mijn lichaam en gevoel had geluisterd. Ik stond altijd voor iedereen klaar, was er altijd voor anderen en paste me te snel aan om er maar voor te zorgen dat anderen zich goed bleven voelen."

NIEUWE KANS Haar depressie maakte haar uiteindelijk sterker en ze leerde beter voor zichzelf te zorgen. Toen volgde die onverwachte ontmoeting en kwam alles in een stroomversnelling. Ze straalt weer. Meer dan ooit. "Ik zie het leven nu als een groot avontuur. Elke dag is een nieuwe kans. Ik zit lekker in mijn vel. Ik word nog gevoeliger voor kleuren, geluiden en dieren. Ik besef nog meer hoe mooi de natuur is. Ik kijk de wereld in met verwondering, als een kind dat voor het eerst een vogel ziet vliegen. Het bracht me veel levensgeluk en dankbaarheid. Er komen sindsdien steeds meer dingen en mensen op mijn pad die me nog meer bewust maken. Alsof ik het aantrek. Ik durf mezelf nu echt te laten zien en schaam me niet langer meer voor mijn emoties. En ook als ik me eens een dag slecht voel, dan accepteer ik dat. Ik druk ook die emoties niet langer weg. Het voelt bevrijdend"

DROMEN "Ik droom steeds vaker. Vaak vertellen de dromen me iets en hebben ze een boodschap. Het is bijzonder elke morgen als je wakker wordt, dat je je dromen helder kan herinneren. Ik vind het fijn om te achterhalen wat de betekenis ervan is. Het geeft me een richtlijn in mijn leven. Mijn bewustzijn is de afgelopen tijd behoorlijk verruimd. Ik ontmoet steeds vaker mensen die ook een transformatieproces doormaken. Mensen die hun hart durven te openen bij me en me in vertrouwen nemen. Ik herken bij hen de stadia waar ze doorheen gaan. Ik overweeg nu om anderen te helpen om innerlijk geluk te vinden en oriënteer me op een opleiding tot intuitief coach. Ik leer elke dag en verwonder me steeds weer. En ik voel: Dit is pas het begin…"