• eigen opname

Vrouw Simona: verhuizen

Het ging dus kriebelen bij mij, ik wilde verhuizen. Al die negatieve berichten hier in de polder over de uitstoot van zeer vervuilde lucht dankzij de nabijheid van een luchthaven. Amstelveen was een goede optie. Daar ben ik toch al een aantal dagen per week, ik ken er aardig de weg en er wonen dierbaren die ik dan nog dichterbij mij kan hebben. Maar, er sloop soms ook aarzeling binnen. Want wat krijg je en wat laat je? Een dilemma waar eenieder die de stap wil of gaat zetten om van woonplek te verkassen. Het is zelfs een nog groter dilemma, want de politiek luidt de noodklok, doen ze wel vaker, over de dramatische luchtkwaliteit in Amstelveen.Wat blijkt, Amstelveen en dus niet een of andere plaats in Haarlemmermeer, behoort volgens het RIVM tot een van de meest vervuilde regio's van Europa als het op luchtkwaliteit en geluidsoverlast aankomt.

Nu had ik zelf al proefondervindelijk ervaren dat bij een wandelingetje in een van de parken daar, je een gesprekje zo af en toe moet onderbreken vanwege overvliegende vliegtuigen. Maar voor de rest vind ik het nog steeds een plaats met veel groen, ook in de woonwijken. Dus dat er dan toch sprake is van een van de ongezondste gemeentes van Nederland, poeh vind ik schokkend.

Wanneer ik dan toch van plan ben te verhuizen die kant op, dan moet ik niet gek opkijken dat mijn risico op hart- en vaatziekten dan wel kanker toenemen. Want een hoogleraar heeft vastgesteld dat wie in Amstelveen woont ongemerkt 5 a 10 sigaretten per dag rookt! En daarvoor hoef je geen enkele sigaret te kopen. Nu ben ik dol op gratis, maar niet in deze vorm.

Er blijkt zoiets te bestaan als een recht op schone lucht. Natuurlijk roept men weer om allerlei maatregelen om dit recht ook voor elkaar te krijgen, maar wij weten inmiddels dat tussen droom en daad, wetten staan en praktische bezwaren. En dat is nu ook het geval betreffende mijn voornemen om te gaan verhuizen die kant op. Ga ik hier in Haarlemmermeer ten onder aan een longaandoening of/en haperend hart, of verkas ik naar een plaats verder weg met dezelfde risico's maar, kwijn ik daarbij ook weg van de heimwee. Honderd jaar worden is nooit mijn ambitie geweest, maar om gaandeweg naar adem te moeten happen dan wel een op hol geslagen hart te krijgen?

Dan rest mij alleen nog de hoop. Hoop dat er ergens een moreel lampje aanfloept dat zijn heldere licht laat schijnen over waar we mee bezig zijn.

-